ORT TV

Eskiden yemek yemek bir keyifti. Bir masa, bir tabak, biraz muhabbet… Şimdi? Bir tripod, üç kamera, beş açı, on beş story. Son zamanlarda yemeğin tadı gerçekten kaçtı. Ama tuzundan, yağından değil… Paylaşımından. Sosyal medyada dolaşan o görüntüler var ya… Altın kaplama etler, dumanı tüten dev porsiyonlar, tabağın önünde poz veren eller, saatler, markalar… İnsanın midesini değil, kafasını bulandırıyor. Yetmiyor. Yemek yenmiyor artık. Sergileniyor.   Üstelik eti de, baklavayı

“Bizler Atatürk gençleriyiz. Biz, onun ağzından Gençliğe Hitabe’sini okuduk.” “Bugün ülkeyi yönetenlerin etkisinden kurtulunuz. Sizler Atatürk’ü halk kahramanı ve antiemperyalist kimliğinden soyutlayıp, devlet adamı gibi gösterip, mason Atatürkçülüğüne çevirmek istiyorsunuz” Bu sözler, 6 Mayıs 1972 tarihinde, “Anayasayı tebdil, tağyir ve ilga…” ile “Anayasal düzeni kaldırmak…” gibi zinhar hayata geçmemiş bir eylem ve de somut delilleri oluşmamış bir suçtan ötürü idam edilen

Almanya yeniden uyandı. Çok daha geç olmadan. Ama gürültüsüz. Pandemide maske yoktu dendi. Aşı vardı, anahtar başkasındaydı. O gün not aldı. Rusya-Ukrayna savaşı patladı. Gaz bir gecede silah oldu. Bir not daha. Trump geldi. “NATO pahalı”  dedi. Defter kapandı. Almanya şunu anladı: Ekonomi yetmiyor. Güvenlik olmadan güç olmuyor. Ama bir şeyi daha biliyor: Üretmeden ayakta kalınmıyor. 2024 bitti. İhracat biraz ekside. “Made in Germany”  etiketiyle 1 Trilyon 560 Milyar Euroluk

Günler Hamsi Derneği’nin lokalinde tatlı sohbetler, atışmalar, siyasette ağırbaşlı yorumlar yapılarak geçiyordu. İki masa okey oyununa, iki masa kağıt oyunlarına ayrılmıştı. Diğer üç masa sohbetin kaymak yeriydi. Hani tartışmalar da yok sayılmazdı ama en sonunda kolkola çıkılır, evlere dağılınırdı.      Bir gün iki polis ellerinde zarfla derneğe geldiler. Başkan Y beyi sordular, tebligat yapacaklarını söylediler. Ertesi gün Y bey ilçe savcısının yanına gitti. Savcı haklarında

Türkiye müthiş bir değişim yaşıyordu ve TRT’nin tekeli bitiyor özel radyo ve televizyon kanalları açılıyordu. 12 Eylül kültürünün ilk mahsullerinin alındığı yıllar... Faili meçhulleri, işkenceyi, Körfez Savaşı’yla Amerika’nın Ortadoğu’ya dalışını, yokluğu ve yoksulluğu, gına getiren koalisyon hükümetlerini, madencilerin asil direnişini, vıkır vıkır kaynayan üniversiteleri, türban sorununu, postmodern darbeleri, Toros marka beyaz otomobilleri ve çatır çatır fişlenen gençleri ş

Anlatacağım öykü yokluk yıllarda yaşanmış bir olaydır. Rahmetli Vahittin İkiz dayıdan dinlediğimden hatırda kalanı öyküleştirerek yazdım. Bu eylenceli olayın iki kahramanı (Bolamalı) Vahittin İkiz’e ve Şevki Topçu’ya gani rahmet dilerim… TOKLUYU SEN AL GAZYAĞINI BEN Türkiye 2. Dünya Savaşına girmemiş dünyayı yakan ateşin dışında kalmıştı ama savaşın yarattığı ekonomik sıkıntılar mal yokluğu yiyecek yakacak darlığı congolos gibi halkın sırtına binmiş oturmuştu. Halkın çoğunun

Ayder Yaylası’nda kar festivali yapıldı. Kar vardı. Festival vardı. Bir tek yayla yoktu.   Binlerce insan… Herkes mutlu. Herkes coşkulu. Herkes doğa âşığı. Ama herkes betonun üstünde duruyor.   Köfte-ekmek ve KAVURMA yiyorsun, fiyatı görünce kar değil, tansiyon yükseliyor. “Yayla havası”  diye satılan şey, aslında yüksek irtifa fırsatçılığı.   Neyse… Müzik var, tulum var, horon var. Vicdan da var mı? Yok.   Yaylaya çıkışta Fırtına Vadisi’nden geçiyorsun. Ve gerçek başlıyor. M

“İçimden Geçen Zaman” 24 Ocak 1993 tarihinde evinin önünde, sabahın en taze deminde, Ankara’nın en ayazlı dönemlerinde katledilen Uğur Mumcu’nun eşi Güldal Mumcu’nun, Uğur Mumcu’dan sonrasına dair; yaşadıklarına, yaşayamadıklarına, olanlara ve bir daha zinhar olmayacaklara dair yazdığı kitap… Ankara… Kış şehri… Ankara’ya kışı ve yakıp kavuran soğuğu, ayazı çok yakıştırmışımdır hep. İlla da üşüyeceksen Ankara’da üşüyeceksin aga… Ucuz naylon tüllü, kiralık evlerde yaşayan      

Ordu, bugün sessiz bir vedaya tanıklık etti. Ordulu gazetecilerin “gazetecilik okulu” olarak bildiği Halkın Sesi ve Bizim Ordu gazetelerinin sahibi Orhan Gülen’i son yolculuğuna uğurladık.   70’li, 80’li yıllardı… Gazeteciliğin reytingle, tıkla, reklamla ölçülmediği; kalemin namus, haberin emanet sayıldığı yıllar… Ordu basını için Orhan Gülen, işte tam da o yılların sembollerinden biri idi.   Benim yolum onunla 1980 yılında, lise öğrencisiyken kesişti. Sahibi olduğu Bizim Ord

Kentler, zor zamanlarda kendini ele verir. Ordu da öyle bir şehir. Son bir ayda bunu net biçimde gördük. Kar yağdı. Yoğun yağdı. Özellikle yüksek kesimler etkilendi. Aybastı, Gürgentepe ve Mesudiye hattında yollar kapandı. Valilik geçici ulaşım tedbirleri aldı. Bu bir tercih değildi. Güvenlik gereğiydi. Belediye sahadaydı. Gece gündüz çalışıldı. Yüzlerce araç. Yüzlerce personel. Ama mesele sadece kar temizlemek değildi. Hastaya ulaşmak vardı. Cenazeye yol açmak vardı. Kırsald